Body Language,درباره زبون بدن

زبون بدن یکی از مهارتای مهم ارتباطیه که میتونه نقش مهمی در راه زندگی شما داشته باشه پس باید با اون بیشتر از قبل آشنا شید.

به گزارش آلامتو و به نقل از سپیده دانایی؛ حتماً دور و برتون آدمایی رو دیده اید که روابطشون با بقیه ضعیفه؛ مانند همکلاسی هایی با معدل ایده آل، سطح تحصیلات بالا و فارغ التحصیلان دانشگاه های معتبر اما ناموفق در زندگی. زندگی یعنی زندگی شغلی، خانوادگی و اجتماعی. دقیق تر که به این همکلاسی ها نگاه کنیم، می بینیم اون ها همون موقع تحصیل هم بیشتر سرشون در کتاب بوده و کم تر با بقیه رابطه دوستانه ای برقرار می کرده ان.

اهمیت مهارت های ارتباطی دقیقا همین جاست. خود زندگی به رابطه درست احتیاج داره. وقتی ما از بند کلیشه های تحصیلی و رتبه بندی شدن با نمره ها رها می شیم و حالا دیگر بخش کلی ای از ساختن زندگی مون دست خودمونه، غیر از تخصصمان، بیشترین چیزی که به کارمون میاد مهارت های ارتباطیه. مهارت های ارتباطی شامل مهارت هایی بسیار و ریز و درشته.

جربزه و تأثیرگذاری در برخورد اول از مهارت های ارتباطی هستن؛ اما در همهٔ این مهارت ها همیشه یه بخش پررنگ هست. مدرسان مهارت های ارتباطی همیشه می می گن: «… و به زبون بدنش توجه کن!» در این نوشته می خواهیم بگیم، زبون بدن چه الفبایی داره و چه طور می شه یادش گرفت.

تعریف درست رابطه

خیلی از ما تصور می کنیم رابطه یعنی «حرف زدن با هم در حضور هم.» یعنی فقط کلمه هایی رو وسیله رابطه می دانیم که به صورت حضوری ردوبدل می شن؛ اما اینطوری نیس.

کارشناسان رابطه می می گن رابطه وقتی شکل می گیرد که یه پیام، چه کلامی و چه غیرکلامی، از یه فرستنده بوسیله یه وسیله، چه حضوری، چه تلفنی، چه کتبی و چه اینترنتی، به گیرنده برسه و گیرنده هم به فرستنده جواب دهد.

با این تعریف متوجه می شیم فقط محتوای کلمات نیستن که رابطه رو تشکیل میدن. بخش مهمی از رابطه ما رو پیام های غیرکلامی شکل میدن. حتی دلیل سوءتفاهم می شن؛ به طور مثال یه رابطه اس ام اسی می تونه پر از سوءتفاهم باشه، چراکه بدون زبون بدن است. شاید شکلک های پیام رسان ها ساخته شد تا کمبود زبون بدن جبران شه.

الفبای زبون بدن

زبون بدن مانند هر زبون دیگری سیستمی از نشونه هاست که وسیله ارتباطه. یعنی اینکه چندین و چند نشونه در کنار هم و در رابطه با هم زبون بدن رو شکل میدن؛ مثلاً یه دهن خندون کنار یه تن خموده معنیش با یه دهن خندون کنار یه بدن سرحال به طور کامل فرق می کنه.

ما فقط واسه ساده شدن مطلب زبون بدن رو به اجزای جور واجور تقسیم کرده ایم؛ وگرنه در واقعیت معمولاً چند نشونه کنار هم قرار می گیرند و به خاطر همین کار سخت تر می شه.

ریتم صحبت کردن

همهٔ افراد یه میانگین طبیعی ریتمِ صحبت کردن دارن. مثلاً ریتم صحبت کردن «عادل فردوسی پور» به طور طبیعی، با ریتم صحبت کردن «جواد خیابانی» فرق داره. معمولاً در رابطه با بقیه، این متوسط ریتم صحبت کردن اون ها رو کم کم می شناسیم. بقیه هم ریتم طبیعی صحبت کردن ما رو می شناسن.

حالا اگه از این ریتم تندتر یا کندتر صحبت کنیم، معنی خاصی می دهد. تند صحبت کردن نشونهٔ مخفی خشونت یا شایدً ترسه. انگار می خواهیم خیلی سریع حق خودمون رو بگیریم.

برعکس کنه صحبت کردن نشونهٔ بی حوصلگی، اندوه، نداشتن اعتماد به نفس یا خجالت کشیدنه. کنه اداکردن یه حرف قاطعانه با خودش این معنی مخفی رو داره که «تو می توانی منو راضی کنی.»

ریتم متوسط حرف زدن خودتون رو حفظ کنین، مگه اینکه بخواین هیجان خاصی رو به بقیه انتقال بدید.

بلندی صدا

کلمات غیر از محتوا یه لحن هم دارن. لحن رو ریتم و بلندی صدا می سازند. هر کسی یه بلندی صدا داره. این بلندی صدا هم می تونه به فیزیولوژی خود شخص و هم به جغرافیایی که اون به اون متعلق بوده ربط داشته باشه. به هر حال وقتی از صدای عادی خود بلندتر یا آهسته تر صحبت می کنیم، می خواهیم معنی خاصی رو منتقل کنیم.

صدای بلندتر از حد عادی با خودش یه خشونت مخفی داره و صدای پایین تر یه عکس العمل یا خجالت؛ البته همیشه هم اینطوری نیس. ما به صورت عادی واسه نشون دادن اهمیت کلمات یا هیجان زدگی مون صدای خود رو بالا و پایین می بریم.

اما بلندی خشن یا آهستگی خجولانه شدتی بیشتر از بلندی و پایینی عادی دارن. نه زیاد بلند و نه زیاد آهسته. تو یه بازه متوسط صدای تون رو بالا و پایین ببرین. یادتون باشه صدای «رسا» با صدای بلند فرق می کنه.

تماس چشمی

اگه صدا هم در گفت وگوی تلفنی و هم در گفت وگوی حضوری اهمیت داشته باشه، تماس چشمی بیشتر از همه جا در گفتگوی حضوری اهمیت داره. بدون نگاه کردن به صورت طرف مقابل، یه رابطه معمولاً نصف جذابیت خودشو از دست می دهد؛ البته حریم های فرهنگی ما در رابطه چشمی با جنس مخالف رو باید در نظر داشت.

به هر حال نگاه نکردن به طرف مقابل می تونه معناهای بسیار داشته باشه. مثلا نگاه روبه پایین و به اصطلاح سربه زیر به معنی خجالت، عکس العمل و نبود اعتمادبه نفسه. دزدیدن نگاه و به اصطلاح «رو برگردوندن» می تونه به معنی خشونت باشه.

همونجوریکه خیره نگاه کردن و چشم از چشم به نداشتن می تونه نشون دهندهٔ خشونت باشه. یه رابطه چشمی متعادل در این مورد از همه بهتره. رابطهٔ چشمی مناسب، رابطهٔ متداوم اما منقطعه. یعنی شما باید به صورت طرف مقابل نگاه کنین و هر از چند وقت نگاهتون رو از صورت طرف مقابل قطع کنین و دوباره نگاه کنین.

حالت چهره

حالت کلی چهره به ما اطلاعات بسیاری رو منتقل می کنه. تحقیقات ثابت کرده ان، در همه جای دنیا مردم هیجان های اصلی شون رو به یه شکل در صورتشون نشون میدن. می توان گفت شادی، غم، نفرت، ترس، خشم و تعجب در همه جا یه جوره.

هیجان های دیگه یا ترکیبی از همین هیجان های اصلی هستن یا شدیدتر و ناچیز تر هستن؛ به خاطر همین شما باید دست کم بتونین این شش نوع هیجان رو در صورت طرف مقابل تشخیص بدید.

با استفاده ار بازی پانتومیم می تونید شناسایی این هیجان ها رو با دوستان یا اعضای خونواده تمرین کنین.

ژست ها

یه سری از حرکات پشتِ سرِهم در هر فرهنگ یا خرده فرهنگی می تونه معنی خودشو داشته باشه. به این حرکات ژست می می گن؛ مثلا دست جلو آوردن به معنی سلام کردن و دست تکون دادن به معنی خداحافظیه.

نگاه داشتن انگشت هم جهت با خیابون به معنی «مستقیم می روم» و کشیدن دایره در هوا در خیابون و قبل از رسیدن تاکسی به معنی «می خواهم به اولین میدون بروم» است.

ژست های فرهنگ خودتون رو بشناسین، اون رو در بقیه تشخیص بدید و خودتون در رابطه با بقیه اون ها رو به کار ببرین.

نشونه های دوست داشتن واقعی پسران

نقش زبون بدن در تجارت

زبون بدن سپیده دانایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *